ЭМІГРАЦКАЯ ПЕСНЯ

Ёсць на свеце такія бадзягі,

Што не вераць ні ў бога, ні ў чорта.

Ім прыемны стракатыя сцягі

Караблёў акіянскага порта.

 

I няма ім каго тут пакінуць,

Бо нікога на свеце не маюць.

Ўсё і.м роўна: ці жыць, ці загінуць, —

Аднаго яны моцна жадаюць:

 

Пабываць у краях незнаёмых,

Ды зазнаць там i шчасця i гора,

I загінуць у хвалях салёных

Белапеннага сіняга мора.

 

Але мы — не таго мы шукаем,

He тагo на чужыне нам трэба.

He рассталіся б мы з нашым краем,

Каб было дзеля нас у ім хлеба.

 

I на вулцы пад грукат, пад гоман,

Дзе натоўп закруціўся рухавы,

Нам маячыцца вёсачка, Нёман

I aгні партавыя Лібавы.