Апусціўшы густыя расніцы...

Апусціўшы густыя расніцы... <сказала> яна:

«Я — ўжо маці». I твар зарумяніў ёй сорам.

А душа мне <гаворыць>: на смерць,

                              на мучэнні ты мной аддана.

I ўстае гэты шэпт мне дакорам...