ТЭРЦЫНЫ

Ёсць чары у забытым, старадаўным;

Прыемна нам сталеццяў пыл страхнуць

І жыць мінулым — гэткім мудрым, слаўным, —

 

Быццё дзядоў у смутку ўспамянуць.

Мы сквапна цягнемся к старым паэтам,

Каб хоць душой у прошлым патануць.

 

І вось звярнуўся я к рандо, санетам,

І бліснуў ярка верш пануры мой:

Як месяц зіхаціць адбітым светам

Так вершы з'яюць даўніх форм красой!