ПЕСНЯРУ

Ведай, брат малады, што ў грудзях у людзей

Сэрцы цвёрдые быццам з камення.

Разаб'ецца аб іх слабы верш заўсягды,

Не збудзіўшы святога сумлення.

 

Трэба з сталі каваць, гартаваць гібкі верш,

Абрабіць яго трэба с цярпеннем.

Як ударыш ты ім, — ён як звон зазвініць,

Брызнуць іскры з халодных каменняў.