Ціхі вечар; знікнула спякота

Ціхі вечар; знікнула спякота,

Весялей струіцца між чарота

Рэчка, што ўцякае у ставок;

Ўкруг яго ідзе вярбін вянок

Йшчэ зялёных, свежых, хоць каравых;

Плесня каля бярагоў іржавых

Саматканым поясам ідзе

І лілеі расцвілі ў вадзе;

Часам з візгам ластаўка малая

Пранясецца нізка, і чыркае

Крылечкам з разгону гладзь стаўка,

Налякаўшы гэтым матылька.

Часам лінь ці окунь успляснуцца

І кругі шырока разыйдуцца.

Часам выпаўзаюць паляжаць

Тут вужакі шэрыя на гаць,

У канцы каторай. млын схіліўся;

Спарахнеў ён, ледзь не разваліўся,

Пачарнела кола, і даўно

Мохам цёмным абрасло яно.

Але сёння ходзіць кола млына,

Бо прыйшла да млынара дзяўчына,

Каб мог сукруху с сэрца збыць.

У белай вопратцы яна стаіць,

Нахіліла смуглую галоўку

І чуваць, як сэрца праз шнуроўку

Часта б'ецца. А стары млынар

Тройчы брызнуў ёй вадой на твар

I, уставіўты на хвалі вочы,

Прыглушоным голасам шапоча:

"Пакланюся я табе, царыца,

Чыстая, сцюдзёная вадзіца.

Ты цячэш балотамі, імхамі,

Жоўтымі, сыпучымі пяскамі,

Бэрагі крутыя падрываеш,

Дрэвы ды каменні падмываеш

І нясеш іх к мору-акіяну,

К выклятаму востраву Буяну.

Там і вецер буйны не гуляе,

Там і сонца краснае не ззяе,

Там не блішча ясная зараніца.

І прыносіш ты туды, вадзіца,

Важкі сум ад сэрца Кацярыны.

Я навокал абваджу тры тыны,

На замок іх моцна замыкаю,

Ключ у мора-акіян кідаю.

Як са дна ключу ўжо не падняцца

Так і гэтым словам не мінацца".

І падносіць млынару дзяўчына

Яйкі ў рэшаце і палатніну.