Сэрца ные, сэрца кроіцца ад болю

Сэрца ные, сэрца кроіцца ад болю:

Ой, пайду я з цеснай хаты ў тое поле.

Ў чыстым полі вецер вее, павявае,—

Ты пакінь мяне, нуда мая нямая!

Я тады б у песні звонкай, салаўінай

Выліў тугу і на вецер буйны кінуў,

І развеяў бы яе ён па раздоллі,

Каб ні ўбачыць мне ніколі ўжо нядолі.