Падымі у гару сваё вока

Падымі у гару сваё вока,

І ты будзеш ізноў, як дзіця,

І адыдуць-адлынуць далёка

Ўсе трывогі зямнога жыцца.

 

Ціха тучу блакіт закалыша,

У душы адрасце пара крыл, -

Узляціць яна ў сінюю вышу

І ў струях яе змые свой пыл.

 

Там не трэба ні шчасця, ні ласкі,

Там няма ні нуды, ні клапот,

Ты – царэвіч цудоўнае казкі,

Гэта хмара – дыван-самалёт!