ЗІМОЙ

Здароў, марозны, звонкі вечар!

Здароў, скрыпучы, мяккі снег!

Мяцель не вее, сціхнуў вецер,

І волен лёгкіх санак бег.

 

Як мары, белыя бярозы

Пад сінявой начной стаяць.

У небе зоркі ад марозу

Пахаладзеўшыя дрыжаць.

 

Вільготны месяц стуль на поле

Празрысты, светлы стоўп спусціў

І рызай срэбнаю раздолле

Снягоў сінеючых пакрыў.

 

Ўзрывайце ж іх санямі, коні!

звіні, вясёлых бомбаў медзь!

Вакол лятуць бары і гоні,

Ў грудзях пачала кроў кіпець.