Плакала лета, зямлю пакідаючы

 

Цветы осение милей

Роскошных первенцев полей.

А. Пушкін

Плакала лета, зямлю пакідаючы;

Ціха ліліся слязінкі на поле.

Але прыгожаю восенню яснаю

Там, дзе упалі яны, вырасталі

Кветкі асеннія, кветкі, ўспаённыя

Тугаю, горам, слязінкамі лета. —

Кветкі асеннія, родныя, бледныя!

Выраслі вы, каб ураз жа і згінуць.

Можа таму-то душа надарваная

Гэтак любоўна вянок з вас сплятае.